Alledaagse dingen,  Dolce Vita

Bagni Paola

Donna Paola, uitbaatster van de strandtent en geen dag ouder geworden, begroet ons hartelijk.  Haar zilvergrijze coupe weer netjes in model. Hoe dat haar de zilte zeewind doorstaat? Het is mij een raadsel. 

Haar smetteloze witte jurk wappert om haar bruine benen terwijl ze ons voorgaat naar de strandbedden.  Venticinque! Ze is meedogenloos vandaag, Paola. Geen korting vandaag, ook al zijn we laat. Gelet op de vele lege bedden zal de dagomzet nog niet binnen zijn. Gelijk heeft ze. Ze knijpt zoonlief, terwijl ze mijn geld aanneemt,  teder in zijn wang. “Bello!” en weg is ze. 

Maar dan heb je ook wat. Uitzicht op zee, schoon zand en op iedere 200 meter een Italiaanse baywatch die op onze kinderen let. Alhoewel er een koel briesje door onze haren waait, brandt de zon verraderlijk. Tijd voor een cappuccino. 

In de zomer woont de gemiddelde Italiaan ongeveer op het strand. Kinderen hebben drie maanden vrij; hun ouders niet. Opvang is onbetaalbaar; gelukkig zijn er Nonna en Nonno én is er het strand. Hier huur je ligbedden voor drie maanden. Het krioelt er van de grootouders met kroost. 

Elke dag hetzelfde ritueel: eerst huiswerk, ja dat gaat hier gewoon door, en dan eindeloos spelen.  Zwemmen, zandkastelen bouwen of met de andere tijdelijke wezen voetballen op het speciaal aangelegde zandveld. Rond zessen schuiven hun ouders met vermoeide gezicht aan en bij een aperitivo wordt het nieuws van de dag met veel handgebaren en woorden doorgenomen.  Dat laatste gebeurt overigens de hele dag door als de pensionada’s elkaar opzoeken. 

Wij aanschouwen dit alles met veel genoegen. Zeker als Nonno een duik gaat nemen. In zijn felrode zwembroek loopt hij parmantig naar de zee. Zijn huid lijkt wel donker gelooid leer maar het staat hem goed. Zijn vrouw, gehuld in een charmante witte bikini, vergezelt hem. Leeftijd en omvang is hier geen beperking om een bikini te dragen. Zo hoort het ook. Met krachtige slagen zwemmen ze rond en komen weer aan land. Nonno verwisselt vervolgens zijn zwembroek. ‘Hij’ zal eens kou vatten. 

Ik neem zelf nog maar eens een duik in het warme water en mijmer over Nederland. Schijnt daar warm te zijn. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *