Inspiratie,  Rouwen en verlies

Camino van de rouw

Twee duiven vliegen een eindje met me mee terwijl ik het pad afdaal. Zijn het mijn ouders? Wat willen ze me zeggen? Dat pad af én op doe ik deze vakantie regelmatig. Voor mij een dagelijkse kleine camino om mijn gedachten te ordenen en in conditie komen. Want hoewel het nu een dik jaar geleden is dat ik mijn beide ouders verloor, ben ik er nog lang niet. 

Gelukkig kan ik de wandeling weer maken. Vorig jaar nam ik me voor om wel even Maastrichts Mooiste te gaan lopen. Met de app “From couch to 5k in 6 weeks” ging ik aan de slag. Nog geen twee weken later kan ik ineens mijn koffiekop amper optillen. “Is dit dan de burn-out denk ik?” Die burn-out kan ik dan net voorkomen maar ik moet er wel stil voor gaan staan. 

Ik loop door en denk aan F. Zij verloor vorig jaar haar moeder én haar vriendin. Daarna ook nog haar man, de liefde van haar leven. Hoe kom je dat in godsnaam te boven? Ze is flink afgevallen sinds vorig jaar en haar ogen stralen verdriet uit. Mijn Italiaans is niet goed genoeg om troostende woorden te spreken; haar Engels is onvoldoende om mij goed te verstaan. Er is maar een oplossing: de universele taal van het hart. Ik stel voor om haar steeds als we elkaar zien te omhelzen. Ze stemt direct toe. 

De dagen erna worden de omhelzingen steviger. Ze komt zelfs al met open armen naar me toe. Af en toe zie ik een kleine sprankeling in haar donkerbruine ogen en een glimlach. Het doet me goed dat ik zo iets voor haar kan betekenen. 

Tijdens de forse klim terug naar boven, besef ik ineens dat deze omhelzingen mij ook verder helpen. We troosten elkaar. Zonder woorden weten we wat de ander voelt. Ik voel me wat minder alleen op mijn camino. 

De duiven zijn overigens nergens meer te bekennen. Hun boodschap snap ik ineens: stap voor stap kom je boven.  

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *