Alledaagse dingen,  Dolce Vita

Chantal en Bastiaan

Ik struikel over de ‘Linda’. Ernaast ligt een blonde vrouw, laat ik haar Chantal noemen, wijdbeens op een ligbed in de zon. Slechts gehuld in een tijgerprintbikini en een Prada-zonnebril. Haar man, Bastiaan, staat op de rand van het zwembad, trekt zijn buik in en belandt met een plons in het water terwijl hun vier kinderen “BOMMETJE” gillen. 

Ik veeg het water van mijn boek en verschuif mijn ligbed. Dit wordt een hele lange week… Chantal en Bastiaan hebben onze agriturismo ontdekt.

Steeds vaker zien we deze types in Le Marche verschijnen. Toscane hebben ze, net als Ibiza, inmiddels weten te verpesten tot het Gooi van Italië en nu zijn ze op zoek naar iets nieuws. Je ziet én hoort ze al van ver al aankomen met hun blonde kinderen, roze poloshirts en op slippers, zelfs in de kerk. Moeders die exact dezelfde kleren dragen als hun dochters. Vaders met zonnebrollen nonchalant in hun krullen gestoken, concurrerend met hun zonen. Bestellen ‘ gewoon een cappuccino en vinden de “mozarallaatjes” het einde.

Bastiaan, Bas voor intimi, is “Real Estate Agent”. Aan makelaars doen ze namelijk niet in het Gooi. Deels bruine armen en benen, we hebben te maken met een fietser.  Zijn beginnend buikje verraadt echter dat de fietstochten met zijn maten steevast eindigen met bier en bitterballen. 

Chantal is parttime businesscoach. Drie keer per week brengt ze in haar Mini Countryman Puck naar hockey, Storm naar piano en de tweeling Bloem en Anne-Lotte naar de verrijkingsklas. Daarnaast zelf op donderdag yoga en aansluitend tapas en Chardonnay met ijs met haar “vriendinnetjes”. Ik word al moe als ik er aan denk. 

Terwijl zij de laatste Saskia Noort leest en bijbruint, mag Bas, in surfshort natuurlijk, tijdens de vakantie de kinderen vermaken. Nu is het zijn beurt. Rond vijven brengt Bas steevast een aantal Corona’s naar het zwembad en genieten ze van “die heerlijke olijfjes” voordat ze zich klaar maken om te gaan uiteten. 

Die avond verdringt haar parfum de geur van basilicum en rozemarijn. In haar Ibizatuniek Wendy-style, een enkelbandje en op Havaianas, passeert ze mijn terras. Uiteraard zonder een goedenavond. 

De verdere week verloopt hetzelfde. Als het eindelijk zaterdag is en hun Porsche Cayenne wegstuift op de klanken van “Paradise By The Dashoardlight”, kan ik alleen maar verzuchten: 

“Waarom heb ik niet zo’n figuur?”. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *