Geen categorie

Collecte of kinderarbeid?

Ruim een half jaar geleden werd ik gebeld met de vraag of ik in juni ergens wilde collecteren voor Ango/Handicap.nl. Op dat moment was ik in een zeer goede en liefdevolle bui dus ik dacht “ach ja waarom niet”.  En vergat gelijk weer dat ik dat had gezegd….

Maar ja, zij vergeten jou natuurlijk niet dus begin juni ging de telefoon. Ik had mij opgegeven en of ik nog steeds wilde mee doen. Tja, wat zeg je dan. Gelukkig stond mijn hart nog open en dacht ik “ach ja, waarom ook niet”. Maar in mijn achterhoofd klonk ook een stemmetje: “Ben je gek Gabriela? Juni? nog twee weken voor je grote vakantie, teamtrajecten, coaching, je driedaagse training????”  Maar ja, ach ja waarom ook niet. De collectebus met instructie werd gebracht.. in de week van 23 juni was het de bedoeling dat ik zou collecteren. Alleen mijn eigen straat. (Voor de kenners: die is overigens ook wel lang).

Slim als ik ben, polste ik mijn dochter. “Wil jij niet met mama…” Ja hoor dat wilde ze best. Nog twee kinderen sloten zich direct aan en op die dinsdagavond (wel WK, geen Nederland) gingen wij op weg. Ik heb nog even overwogen om net na Nederland Chili te gaan maar ja dat vond ik ook wel erg opportunistisch.

Ik kan niet anders zeggen: de aanblik van drie meisjes van bijna 9 jaar met een collectebus voor de deur, kan bijna niemand weerstand. Het gaat dan ook al snel erg goed. De dames wisselen steeds van rol en vragen allemaal netjes en beleefd ” heeft u een kleine bijdrage voor de gehandicapten en de, mama hoe heet dat? Groningse ziektes? ” Chronisch zieken! Eigenlijk iedereen reageert positief en draagt gul bij. Ze krijgen complimenten en zelfs een Twix.  (Onze strategie was overigens wel van die kant komen zodat ze je vanuit de woonkamer niet zien en opendoen als je belt..)

Bij mij kruipt wat schuldgevoel naar boven. Buit ik nu die kinderen uit? Had ik het niet zelf moeten doen? Zet ik die mensen niet emotioneel klem? Tegelijk zie ik dat de kinderen zelf ook echt onder de indruk zijn en heel erg hun best doen. Vooral mijn eigen dochter die altijd moeite heeft met praten met vreemden, maakt enorme stappen. Eigenlijk pedagogisch ook nog erg verantwoord. Ik besluit dat het toch niet verkeerd was.

Zeg nu zelf. Uiteindelijk lopen we ruim 1,5 uur, de dag erna ook nog een uurtje. Halen we best een leuk bedrag op voor de gehandicapten, leren de kinderen iets en zijn heel wat mensen vertederd. Ben ik zelf na die wandeling ook nog opgekikkerd. Waarom doen we dat niet meer? Een beetje hulp voor de medemens. Best voldaan sluit ik de collecte af. Volgend jaar weer? Ach ja, zeker wel!

(P.s. Ook best leuk om eens alle mensen uit je eigen straat te zien en ook even snel hun huiskamer in te kunnen kijken…..)

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *