Alledaagse dingen,  Corona

Corona-outfit

Ik heb niets om aan te trekken. Manlief denkt daar, als ik zijn blik opvang, duidelijk anders over. Toch is het zo. We bevinden ons midden in een pandemie en dat vraagt nu eenmaal een passende outfit. Die ik niet heb. 

We zijn thuis, werken thuis en geven onderwijs, ook weer thuis. Amper naar buiten, zeker geen andere mensen ontmoeten en het enige uitje van de week, een bezoek aan de supermarkt maakt ook niet dat je er op je paasbest uit wil zien. 

Steeds vaker betrap ik mezelf erop dat ik me pas laat aankleed, helemaal als ik geen online meetings of calls heb. Zo heet dat tegenwoordig, was u dat al opgevallen? Maar dat terzijde. Heb ik er wel een, dan kan dat best in een trui of blouse en joggingbroek, zolang ik maar niet opsta. Niemand die het ziet. 

Puberella kunnen we tegenwoordig ook uittekenen in een joggingbroek en hoody. Haar bijnaam is inmiddels “Corona-slons”. Zo ver wil ik het niet laten komen dus ik ga op zoek naar passende kledij. Zeker nu het nieuwe normaal nog wel even op zich zal laten wachten. Ik concludeer dat mijn kledingkast weinig passends bevat. Die overigens na mijn grondige Marie Kondo- actie van vorig jaar echt niet vol is. Ik vind zakelijke outfits, leuk maar overdressed, broeken die niet passen of niet lekker zitten. Tijd om te shoppen. Online uiteraard.

Ik word op mijn wenken bediend. Comfort-wear is wat de klok slaat. Ze brengen het graag bij me thuis, gratis maar of het geen probleem is dat het wat langer duurt? Tuurlijk niet. 

Eindelijk komen de pakjes, netjes op 1,5 meter bezorgd. Puberella shopt gezellig mee. Manlief wordt wat sikkeneurig want die mag verkeerde items terugbrengen en aangezien de parcel-shops, ook al zo’n woord, veelal gesloten zijn, moet hij steeds verder van huis.  

Maar dat zal mij een zorg wezen, ik kan me inmiddels weer vertonen.

Aan wie eigenlijk? 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *