Alledaagse dingen,  Dolce Vita

De Blauwe Fiets

“Wat is lak in het Italiaans?” Ik ruik direct onraad. “Oh ja, schat, morgen rijden we even om Turijn heen, daar zit een fietswinkel waar ik wil kijken”. Manlief heeft zijn zinnen gezet op een bezoek aan Gios Torino in Volpiano. De winkel van een van de Gios-broers, de ontwerpers van Zijn Fiets. Dat ik getrouwd ben met een wielerfundamentalist, weet ik al lang, er zit dus niets anders op. Rond 11.40u komen we in de buurt, de winkel sluit om 12.00u. Nog een tolpoort en daar gaat het mis. Hij blieft ons kaartje niet en slikt het zelfs volledig in na poging vier. Manlief wordt onrustig en drukt op de rode knop. Het duurt even en ineens verschijnt er een dame die in het Italiaans communiceert met de barse Italiaanse stem in de Intercom maar dan kunnen we door. Net op tijd rijden we voor.  

Ik denk “is dit het?” als ik de sobere werkplaats zie. Overal fietsen. Gios uiteraard. In de hoek staat een oudere man aan een blauw ros te sleutelen en een jongere komt direct op ons af.  Manlief vraagt naar de lak. De jongen haalt het onder de toonbank vandaag en gebroederlijk staren de twee wielerfundamentalisten naar het blauwe goud. 

We raken in gesprek en de passie van de jongen, Marco, is zichtbaar en voelbaar. Trots laat hij ons de collectie zien met modellen uit 1948. Zijn vader, niemand minder dan Aldo Gios zelf, besloot door te starten en alleen nog maar fietsen vanuit deze zaak te gaan verkopen.  “100% Italiaans, niet Made in China” was zijn motto. Iedereen verklaarde hem voor gek. Hij is zijn vader dankbaar voor dit moedige besluit want inmiddels weet men Gios Torino van overal over de wereld opnieuw te vinden. 

Manlief glimt van trots want hij kocht nog een van de laatst in het buitenland beschikbare modellen bij Jean Habets in Limburg. Eerlijk is eerlijk, ook ik word geraakt door het Gios-virus en begin steeds meer die liefde voor de fiets te snappen. De passie, de kwaliteit, ik voel het en ik zie het hier in deze rommelige werkplaats.

Marco laat ook nog even het nieuwste model zien, de ogen van manlief worden groter. Ik voel mijn portemonnee al protesteren. Zachtjes duw ik hem weg, langs de zadeltjes en de frames maar ik heb niet goed opgelet want hij loopt zo tegen het kledingrek op. Zo wordt alsnog een XXL Gios-jack aangeschaft. 

Ondertussen sleutelt de vader bescheiden door maar luistert aandachtig mee. Hier staat een grootheid, iemand die zelf ook koerste, jaren de rechterhand van Roger de Vlaeminck was en een van de grotere innovaties voor fietsen ontworp. Je zou het bijna niet zeggen. Ik stel voor de drie wielerfundamentalisten samen met De Fiets op de foto te zetten. Voor de gelegenheid gaan de mondkapjes af. 

Ach ja, wat zou het ook, wielerfundamentalisten zijn al lang besmet…….

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *