Corona,  Geen categorie

De kroon regeert

“Die stomme Corona!” schreeuwt zoonlief. We hebben hem net verteld dat we zijn kinderfeest afzeggen. Het geplande Eftelingbezoek op mijn verjaardag is ook gecanceld, Bert Wagendorp komt zondag niet en ik vrees voor het optreden van Boudewijn de Groot begin april. Die was al zo bang om op het podium te staan. De scholen zijn nog open, hockey is gestopt en de ballenbak van Ikea gesloten. Daar gaat ons leven, als gezin tot elkaar veroordeeld.  Of mijn huwelijk het redt nu ook alle wielerkoersen en het voetbal niet doorgaan? Ik vrees het ergste. Gelukkig is er voldoende toiletpapier.  

Nietsvermoedend stappen we de grootgrutter binnen. Grote waarschuwingsaffiches met het verzoek op afstand te blijven van elkaar. Hoe in godsnaam?  Drommen mensen duwen elkaar opzij om het laatste blik bonen te grijpen. Lege schappen, rij op rij. Onder de indruk keren we terug naar huis. 

Waar zijn we in beland? Het lijkt wel of ik in een wildwaterglijbaan zit, het einde is onbekend, remmen lukt niet meer en al wil ik niet mee, ze duwen me er wel door.  Laten we even heel eerlijk zijn. De gevolgen en het ongemak zijn (nu?) voor ons niet groot. Dan maar niet naar het theater of uiteten. Kunnen we eindelijk die muur verven, opruimen en dat boek lezen. Zoals Matthijs van Nieuwkerk donderdag zei over zijn laatste twee weken zonder publiek:  “sommige dingen zijn heel erg, dit is jammer”.  

Zeker denk ik na over hoe dit verder gaat. Wat dit gaat betekenen voor de economie, ons bedrijf en het onderwijs voor onze kinderen. Of we echt in de situatie belanden dat de zorg keuzes moet maken die hartverscheurend zullen zijn. Tegelijkertijd heb ik een groot vertrouwen in onze medische zorg, de creativiteit en de mogelijkheden die er zijn in ons land. 

Onwillekeurig denk ik aan mijn moeder. Goddank dat zij dit niet meer meemaakt, ze had het niet aangekund. Als het even waaide, werd ik er op uitgestuurd voor kaarsen, toiletpapier en batterijen. Hoe had ze dit moeten verwerken? 

Wat me echt grote zorgen baart, is het gedrag van een aantal idioten in onze maatschappij. Die nu vooral gaan debatteren, toch gewoon lekker naar de kroeg gaan, soms nog ziek ook. Die fakenews delen of geruchten verspreiden. Ouders die roepen dat de scholen dicht moeten en vervolgens doodleuk diezelfde school binnenlopen en dicht op de leerkracht gaan staan. 

Mijn hart gaat uit naar hen die echt risico lopen en hen die ons land draaiende houden. Zorg, onderwijs maar ook politie, brandweer en alle mensen die al dag en nacht in de weer zijn om lastige besluiten te nemen. Om oplossingen te regelen. Hoe houden zij stand?  

Mijn hart breekt als ik denk aan hen die iemand moeten begraven en dat nu in stilte moeten doen. Een verjaardagsfeestje een keer niet, ach, volgend jaar komt er weer een kans. Maar afscheid nemen van je dierbare? Dat kun je niet inhalen.   

Laten we deze crisis gebruiken als een keerpunt. Laten we wat extra op elkaar letten, elkaar helpen. Vraag je buren of ze iets nodig hebben, biedt je hulp aan op school of als oppas. Bel een eenzame oudere op. Spreek anderen aan op negatief gedrag. 

Stop met hamsteren, doe iets.      

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *