Alledaagse dingen

Een droom van een bruiloft

Ze laat de parels voorzichtig door haar handen glijden. Even glimlacht ze. Als klein kind fantaseerde ze al over een droombruiloft. Hoe ze aan de arm van haar vader de kerk zou binnen schrijden. Voor én achter haar kleine prinsesjes met pijpenkrullen, spierwitte jurkjes, bloemetjes strooiend uit kleine rieten mandjes.  Na het jawoord een receptie en een spetterend feest, uiteraard in het kasteel in het dorp waar ze was opgegroeid. Natuurlijk een klassieke wals als openingsdans zodat ze in de armen van haar kersverse echtgenoot de nacht en de toekomst in zou zwieren.

Haar prins vond alles goed, niets was te veel. Alles was ze voorstelde, was prima, als zij maar gelukkig was, als zij maar met hem trouwde. Samen telden ze de dagen tot die prachtige dag in mei. Eindelijk was het zo ver. De basiliek in de grote stad wacht op haar. Vol kaarsen en sneeuwwitte bloemen. De koele antracieten en witte tegels fris geboend. De Maastrichter Staar en een wereldberoemde soliste die het Ave Maria zal zingen, staan al klaar. 

Haar blik valt op haar trouwjurk. Sneeuwwit, een kanten topje met hooggesloten neklijn en tegelijkertijd met openingen niet net niet te veel verraden maar toch laten zien.  De volle rok, met tule afgewerkt en natuurlijk de enkellaags sluier met geborduurd bloemenkant. Drie meter lang. 

Terwijl ze de parelarmband om wil doen, voelt ze de tranen ineens branden. Het zou een perfecte dag moeten worden maar het gemis werpt een schaduw op haar geluk. Haar gedachten dwalen verder af. 

Vlak voor haar overlijden riep haar moeder haar bij zich. “Laat mij met mijn dochter praten” probeerde ze streng te zeggen. En ook al konden haar vader en broers het broze gefluister amper verstaan, ze begrepen de boodschap direct en verlieten stilletjes de kamer.  Haar moeder keek haar indringend aan.

“Mijn meisje, op een dag sta jij voor het altaar.”  Terwijl ze een klein donkerrood doosje onder de deken vandaan haalde, vervolgde ze haar verhaal. “Draag die dag deze parels. Vergeet niet dat je van jezelf bent en blijft, ook al ga je trouwen. Als je op je trouwdag dit doosje open maakt, denk dan aan wat ik je vandaag zeg. Als er maar een vezel in je lichaam twijfelt, als je het niet heel zeker weet, dan zorg dat je de achterdeur vindt en ga direct weg. Je hart achterna. Beloof me dat.”

Terwijl de tranen over haar wangen liepen, ging ze akkoord met de laatste wens van haar moeder.  

De herinnering komt in volle vaart terug als ze het doosje weer opent. Ze denkt aan haar belofte. Ja, hij is de ware, ze krijgt alles wat ze wil, hier heeft ze altijd van gedroomd. Maar haar maag verkrampt. Snel neemt ze een slok water en denkt aan gisteren. 

Ze ging nog even naar hun nieuwe huis. Bij binnenkomst valt haar oog direct op een damestas. Die is niet van haar. Ze is direct op haar hoede, schopt haar pumps uit en loopt verder. Gegiechel komt steeds dichterbij net als de stem van haar verloofde. Nieuwsgierigheid en ongerustheid wisselen elkaar af terwijl ze verder sluipt richting de slaapkamer. Als ze om het hoekje kijkt, slaat haar hart over. Het lukt haar nog net niet te gaan schreeuwen en net zo stil als ze kwam, verlaat ze snel weer het huis. 

Maar nu is het tijd, het moment is daar. Haar vader staat te wachten. Ze ademt een keer diep in en uit en maakt de parelarmband vast. Klaar  voor de dag van haar leven. En die van hem. 

Terwijl ze de achterdeur van het slot draait, post ze nog snel de foto’s van haar verloofde en haar beste vriendin op Instagram. Weg is ze. Haar hart achterna. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *