Alledaagse dingen,  Dolce Vita,  Slow Food

Een nieuwe liefde

Sinds enige tijd is “hij” in mijn leven en ik moet zeggen dat onze relatie bevalt. De kinderen moeten wennen maar manlief vindt het prima. Het heeft even geduurd voordat ik hem toeliet. Zeg nu eerlijk, al die mannen met hun praatjes, ze verleiden je en dan BAM, voor je het weet, zijn ze binnen. Maar hij? Hij bleef voorzichtig… af en toe eens een foto, een berichtje, een mail. Ik hoorde weinig van hem en over hem; anderen zwegen of zijn discreet. Uiteindelijk viel ik toch voor hem.

Onze eerste date was ronduit spectaculair. Hier is sprake van chemie, toevallige zaken die samen worden gebracht en dan exploderen. Het dreunde lang na. Ook de tweede en derde keer maakten indruk. Gisteren besloot ik de kinderen aan hem voor te stellen. Gewaagd, want een confrontatie tussen het Midden-Oosten en Italië?? Het ging goed, bijzonder goed zelfs. Langzaam openen ook zij hun hart. We hebben afgesproken het rustig aan te doen. Maar deze aantrekkelijke inspirator, verleider, schrijver, chemicus én kok, die blijft. Echte liefde gaat voor de maag.

Ik ben gevallen voor de charmes en kunsten van Yotam Ottolenghi. Zijn “Flavour” ligt hier standaard op tafel. Wat een boek. De bijbel is er niets bij. Yotam combineert ingrediënten waarvan je denkt “Huh?, Zaa’tar met spaghetti? “. Of “10 tenen knoflook?” Inmiddels snappen we elkaar.

Want, mijn planken staan vol met kookboeken, ik moest ze zelfs herschikken om voor Yotam plek te maken. Naast Jamie, Nigella en Donna. Eigenlijk verdient hij een eigen plank. Een boek van mijn hart. De wijze waarop hij zijn recepten presenteert. Voor iemand zoals ik die vooral leert door doen en zien, zijn recepten meestal onleesbaar. Ik volg ze maar het smaakt dan toch net niet zoals ik dacht dat het zou moeten. Of ik lees iets anders dan bedoeld. Sinds ik Yotam ken, overkomt me dat niet meer. Hij doet dat echt anders.

Een heldere lijst ingrediënten, weergeven in de vorm waarin je het moet toepassen (gesneden, geschild, rauw of…). Uitleg en achtergrond en dan stap voor stap de instructies. Duidelijk. Zelfs voor mij. “Neem de eerste vijf ingrediënten”. Kijk, daar kan ik wat mee. In het boek bovendien lijsten met fijne combinaties en suggesties, uitleg en inspiratie. Maar vooral: de chemie die erin zit. Een chemie die iets in mij los maakt en zelfs manlief moest vandaag bekennen dat de door hem zo gehate zoete aardappelen smaakten.

Alsof er een engeltje…

Kijk daar zijn we toch weer terug bij de bijbel..
Yotam en ik? Dat gaat lukken!

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *