Geen categorie

Eindelijk stil in mijn storm

Stiltedag met Tijn Touber

Eindelijk stil in mijn storm

20 juni: Stiltedag met Tijn Touber. Al langer willen doen maar steeds kwam er iets tussen. Ik rijd eigenlijk zonder verwachtingen naar Kasteel Gronsveld. Zonder verwachtingen want ik heb vaak genoeg ervaren dat je je beter kunt openstellen en niet vooruitkijken, want het is altijd anders dan je vooraf dacht. Ik laat het gewoon op me afkomen.

1001004008187956

Een dag met stilte en een inspiratie masterclass van Tijn. Op een mooie plek. Dat is het enige dat ik weet. Kasteel Gronsveld en Willy en John ken ik al langer. Ik volg immers sinds kort ook yoga bij hen. Bij binnenkomst is de ontvangst dan ook warm en hartelijk. Kopje koffie en ik zoek een plaats. Er wordt nog volop gepraat. Dan komt Tijn Touber binnen. Ik heb wel foto’s van hem gezien en ooit lang geleden zelfs een concert bijgewoond van Lois Lane maar dit lijkt toch een andere man. Een blije man, met continu een glimlach op zijn gezicht. Dat blijft de hele dag zo. Wat een rust straalt die man uit. En vooral ook de innerlijke rust. Ik heb zelden iemand gezien die letterlijk en vooral energetisch ook uitstraalt waar hij zelf voor staat: leven vanuit liefde en inspiratie. Verlicht en tegelijk zo aards en vol humor. De hele dag door weet hij ons te boeien. Hij praat rustig en lijkt zich echt te laten voeden door wat er op dat moment leeft, nodig is of gevraagd wordt. Wat een bijzondere ontmoeting! Maar even genoeg over Tijn..

Na wat uitleg en een gezamenlijke meditatie, slaat Tijn de gong om 10.30u en dat betekent wij in ieder geval niet meer zullen praten tot 20.00u. En lunchen en dineren in stilte. Een drietal meditaties samen staat gepland maar verder mag je het zelf doen. Alles mag, niets hoeft. Alleen niet praten dus..

Mijn mond houden zo lang, dat is iets wat ik wel verwacht had dat ik zou kunnen. Maar zwijgen en vooral veel afstand van mijn gedachten gaan nemen, dat is wat lastiger. Niet praten, je gedachten laten zijn maar ook niet lezen. Wat kun je dan nog doen? Wandelen, zitten, liggen, hangen, koffie halen, thee drinken. Dat wordt het ritueel van de dag. Soms slaat de verveling dan ook even toe. En ga ik weer denken. Oeps… even terug naar het oog van mijn storm, daar is het rustig.

Gedachten zijn er altijd. Ook als je stil bent. De kunst is je er niet door te laten wegvoeren maar ze te bekijken. Mild er voor te zijn. En jezelf ook niet gek te denken. Het is al goed zoals je bent. Natuurlijk heb ik die dag ook gedacht en me laten wegvoeren. Straks als ik thuis ben ga ik.. oh wat zal ik morgen eten.. Maar dan ineens in de middag komen ook andere gedachten.. Is dat mijn ziel die ik daar hoor? Is dat de kern? Zijn dat mijn inzichten?

En kom je erachter wat je echt wil. Iedereen die zegt: “dat is echt niks voor mij, dat kan ik niet”, bedenk eens waarom je dat zegt. Iedereen kan stil zijn, als je maar wil. Durf jij al te horen wat je zelf wil zeggen? Natuurlijk, dat is spannend. Ook voor mij. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat je daar niet bang voor hoeft te zijn. Als je het eenmaal gehoord hebt of gevoeld hebt, is dat een ervaring van thuiskomen bij jezelf. Een van de dingen die ik vandaag hoorde, is dat ik meer wil delen en wil schrijven. De aanleiding om deze blog te starten. Maar ook dat ik nu echt tijd moet gaan maken om te zijn. Zijn word je niet vanzelf. Zijn is een keuze maar vraagt wel oefening. Je kunt pas doen door te zijn. Te zijn wie je bent, niet wie je denkt dat je bent. Zo als Tijn Touber van zijn vriend Bram Vermeulen leerde: “Het is eigenlijk crimineel aan kinderen te vragen wat ze later willen worden. Je geeft ze daarmee het signaal dat ze nu niet goed genoeg zijn”. Daar ben ik het grotendeels wel mee eens maar het is nu eenmaal zo dat we al snel als we op aarde komen, geconditioneerd worden. Voor mij is het antwoord op de vraag ” Wat wil je laten worden?” “Wie ik ben!

Dat ik veel energie kan geven, weet ik. Dat ik weggeef, weet ik ook. Vandaag opnieuw het besef dat ik mag doorgeven en niet moet weggeven. Dat dat voor mij ook weer oefenen wordt. Tijn is daarin een mooi voorbeeld. Die laat dat zien. Dat betekent werk aan de winkel: tijd voor mezelf, even aarden voor ik een grote groep instap of een lastig gesprek aanga. Maar ook niet te moeilijk doen: niks uren mediteren. Regelmatig paar minuten op de dag helpt al. Waarom lukt me dat tijdens coaching juist vanzelf? Dan kost het me geen energie en wordt het gesprek als het ware vanzelf geleid? Opnieuw de confrontatie dat daar mijn kracht ligt en dat ik daar blij van wordt. Dat ik het dus wel kan.

Als om 20u Tijn de ging weer slaat en we mogen praten, wil eigenlijk niemand beginnen.  Uiteindelijk neemt iemand het woord en volgen er nog een aantal. Een aantal emotionele reacties, mooi, ontroerend en ontwapenend. Ik had me voorgenomen niets te zeggen maar uiteindelijk neem ik (of was ik dat niet) ook het woord. Na een laatste warme knuffel van Tijn en een groet van iedereen, ga ik weer naar huis. Wat was ik moe toen ik ging. Wat was ik licht toen ik weer thuiskwam.

Ga je de volgende keer met mij mee?

Sssssttt!! (maar je mag best reageren, graag zelfs)

Naast alle mooie uitspraken en inspiratie van Tijn, toch ook even zijn grappigste:

?

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *