Alledaagse dingen,  Inspiratie

Elk verhaal begint met een eerste stap

“Waarom deed ik dit ook alweer?” kreun ik midden in de nacht als ik stap voor stap naar het toilet strompel. Mijn voeten staan in brand, iemand steekt messen in mijn kuiten, over mijn heupen maar te zwijgen. Totaal verzuurd maar ik heb het gered. Natuurlijk heb ik het gered. Ik zal eens opgeven zeg. Nooit van mijn leven. 

Ik dacht niet echt na voor ik er aan begon. De Pelgrimstocht naar Bassenge. 24 kilometer. Op Adidasjes beklom ik deze zomer de Monte Nerone zonder blaren. Nu heb ik wandelschoenen, de juiste sokken en zelfs een heus wandelshirt, dus dat zal ook wel lukken.  

Tot zover het fantastische begin van mijn reisverhaal. Dat hier stopt. Wat ik ook doe, hoe ik ook nadenk, mijn hoofd blijft leeg. Zelfs als ik toestemming krijg van de docent om later in te leveren, gebeurt er niets. Dat is nieuw voor mij. Meestal is dát juist het moment dat het gaat stromen. Zelfs als het een ware marteling is en ik op zoek moet diep in de krochten van mijn ziel, er komt altijd iets op papier. Dit keer niet. 

Het is stil in mijn hoofd. Wat zeg ik? Het is helemaal niet stil. Duizend gedachten voeren met elkaar de strijd, maar er is er geen enkele die over de wandeling lijkt te gaan. 

Wat ga ik dan schrijven? Dat ik twee dagen amper kan lopen? Grappig. Dat ik forse blaren heb dit keer? Opmerkelijk! Na een zin is dat wel duidelijk. Dat ik de wandeling start met de intentie alles in me op te snuiven zodat ik het zo beeldend kan opschrijven dat de docent trots op me is? 

De grote inzichten die ik opdeed? Dat ik sterretjes zag bij het beklimmen van de trappen en dat 24 kilometer best ver is. De geur van frieten en zuurvlees die een intens verlangen in mij losmaakt als we een camping passeren? De hallucinatie over een groot glas bier als ik de skyline van onze eindbestemming in zicht zie komen? 

De eindbestemming waar we eerder die dag begonnen. Hoe toevallig is dat nu weer? De woonplaats van de begeleider van deze tocht maar ook die van de opdrachtgever voor dit verhaal. Wat een toeval dat de begeleider ook een student was van deze schrijfcursus. Net als ik. Dat zij haar leven totaal omgooide, net als andere studenten die ik toevallig al eens ontmoette. Is dat dan de boodschap van deze reis? Iets dat ik nog moet gaan inzien? 

Ik zie het in ieder geval nog niet. Geen idee waar ik over zal schrijven. 

Ja, dat ik die 24 kilometer gewoon uitloop, dat wist ik wel. Dat dát niet heel slim is, ongetraind, is me ook bekend. Dat ik tijdens de tocht de echo van mijn moeder in mijn hoofd hoor klinken “Kun jij dat wel? Is dat niet te zwaar voor je?” en dat dat voor mij meestal het teken is om het dan juist wel te doen, weet ik ook al langer. Een overlevingsstrategie die me ver heeft gebracht en soms veel kost. Misschien moet ik daar iets over schrijven.  

Ik zou dat allemaal kunnen verwerken in een verhaal. 

Maar dat doe ik niet. Bij 541 woorden zet ik een punt. 

De reis is volbracht. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *