Geen categorie

Ik ging, sprong en overwon

Deze blog heb ik in een andere vorm al een keer opgeschreven, net na mijn reis in november. Maar nu ik besloten heb om mijn ervaringen te delen via de blog, hoort deze daar natuurlijk ook bij. 

Al een tijd op het spirituele pad en zoekend naar iets om eindelijk eens mijn gevoelens over dingen die gebeurden in dit leven en mijn vorige levens te gaan loslaten. LOSLATEN. Dat was mijn doel. Via omzwervingen NEI, Reiki, SAMMEN (kleuren met chakra’s) besloot ik ineens de reis te gaan boeken. Geboekt en amper gekeken wat ik zou gaan doen. Enerzijds omdat ik langzaam al inzag dat je je verwachtingen niet te hoog moet zetten want het loopt altijd anders. Maar anderzijds ook om te voorkomen dat ik alsnog wat zou lezen wat ik niet zou willen weten… (ai….) Ik boekte dus een spirituele reis bij Serendipity Reizen voor de week van 17 november 2014. (Klein detail.. in mijn hoofd had ik de keuze net na de zomer gemaakt en wilde ik in september al mee. Maar dat kon toen nog niet… waarom zou dat toch zijn.

De 17e sprong ik er dan ook vol in. Arthur, de begeleider van Serendipity Reizen,  moest mij meer dan eens remmen, HIER BLIJVEN GIJ! Op de avond voorafgaand, kregen we ineens een mail met alle deelnemers. Oh jee, 8 vrouwen? Dat heb ik weer.. waarom met 8 vrouwen op reis??? Er was een vraag of een van ons iemand wilde ophalen bij Rotterdam Centraal. Ik dacht” tja waarom ik, ik kom uit Maastricht, laat een ander maar eens even”.  Immers, ik doe dat al zo vaak. Maar een paar uur later zei een stemmetje: “gewoon doen”.  En wat bleek, ze kwam uit Breda. Dat lag op mijn reis naar Rotterdam Centraal. De eerste ontmoeting was er al.

De ontmoeting met de anderen was thuiskomen. Een aantal ken ik al 1000 jaar. De ont-moeting in El Cerro di Hijar was er ook een. Vanaf het moment dat we er waren op die zondag: ik voelde me thuis. Het klopte.  En dan  de verhalen van de anderen met altijd wel een gezamenlijk punt, een gezamenlijke ervaring.  Alles mocht, niets hoefde.  Eindelijk ook weer even tijd voor MIJ. Opstaan, gezamenlijke meditatie (op nuchtere maag! dat ik dan kan zeg!), samen ontbijten. Even relaxen, dan een thema aan de hand van een chakra. Met altijd passende muziek (aaah Gabriela’s song… Toeval? Nee toeval bestaat niet). Dan  aan de slag… lunchen, dineren en de dag rond maken. Dat was het ritueel van een heerlijke week. En wat was ik blij met mijn mooie kamer alleen.

IMG_1470

Als ik anderen er over vertel, noem ik het de reis van mijn leven. Een impressie in woorden van wat de reis voor mij betekend heeft. De kracht van kwetsbaarheid, de kunst van het proces het proces te laten. Gevoel van meer eigenwaarde en eigenliefde, geloven in mijn eigen kracht en keuzes mogen maken maar ook volwassen worden. Loslaten? Helemaal niet! Dat was de clou:  het gaat om niet loslaten maar ANDERS VASTHOUDEN van al die dingen, gedachtes en gevoelens. Ze aankijken. Mezelf weer worden, ont-wikkelen, ont-dekken en weer ontwaakt. Veel mee gekregen om mee door te gaan. Bevestiging en aanscherping van mijn missie op deze aarde in dit leven.  Geven is doorgeven, niet weggeven. Het was een topervaring.

Maar ook een week om even ook echt weer Gabriela te mogen zijn en alleen maar tijd aan mezelf mogen en kunnen besteden. En de ontmoeting met mijn zielsverwant.  Een vriendin voor het leven. Ontmoetingen met andere mensen uit vorige levens.  Geloven in Serendipiteit.. Wat hebben we gelachten en wat hebben we gehuild, zeker ik  (6 uit 7!). Mijn lenzen kon ik bij thuiskomst weggooien..

Ja, de reis van mijn leven. Vol vertrouwen sprong ik op Rotterdam  Airport Nederland weer binnen. Terug naar mijn gezin en mijn zielepad. Nee, ik ben niet veranderd, ik ben mezelf geworden.

?

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *