Alledaagse dingen

Groot en fraai

“Ik zei nog: geen grote!” Ze trekt haar strak geëpileerde wenkbrauwen op terwijl ze diep zucht en haar armen voor haar goed gevulde boezem kruist. Drie maanden komen ze nu en we zijn nog niet veel verder. Om de week stormt ze op vrijdagmiddag binnen en gaat direct zitten op de gezellige beige bank. Hij sukkelt er achter aan als een geslagen hond. Ooit een stoere vent maar na 12,5 jaar huwelijk en vooral haar gezever is daar nog maar weinig van over.  

Ik sla mijn notitieblok open en zet mijn zwarte bril in mijn haar en wacht af. Gouden tip overigens die bril die ik niet nodig heb maar wel erg professioneel staat. Ik ben getraind om geïnteresseerd en vriendelijk te kijken en ondertussen de boodschappenlijst in gedachten voor vanavond te maken. Oh, ik moet er natuurlijk ook nog een halen. Ik wilde dat die van mij met een te grote thuiskwam. Wat zou ik blij zijn, zeg. Maar ja, er is geen “hij” dus ren ik al jaren op kerstavond van winkel naar winkel om nog een miezerig exemplaar te scoren terwijl ik de sushi bestel die ik vervolgens op de bank met Robbert ten Brink naar binnen werk. De volgende dag naar mijn zus waar ik de hele avond de grappen van mijn vader mag incasseren.  “Nog steeds geen man gevonden? Er zitten toch genoeg op je bank?” Inderdaad, vandaag zit er wel een heel fraai exemplaar maar dat ziet zijn vrouw niet. 

Het blijft iets te lang stil en net als ik een vraag wil stellen, barst hij los. “Het is ook nooit goed! Ik werk 60 uur per week, haal de kinderen op en koop de allermooiste maar dan nog is mevrouw niet tevreden!” 

Hij had de boom in de achterbak gelegd, oké op de gebreide Riviera Maison-plaid was misschien niet handig maar wat waren de kinderen trots. Een blauwspar, net als vroeger. Samen versieren en wie weet wat er zou gebeuren als de kinderen naar bed waren. Net als die eerste kerst. Negen maanden later werd hun dochter geboren. “Hoe heeft het zover kunnen komen” roept hij er achteraan terwijl hij haar voor het eerst recht aan kijkt. “Nu weet ik wat als blikken konden doden echt betekent” verzucht hij en zijn schouders zakken nog verder omlaag.  

Hij is afgevallen, zie ik. Het staat hem goed. Wat zou ik graag een boom met hem uitzoeken. Ik zou niet zeuren hoor, al kwam hij met een plastic exemplaar thuis. Ik knipoog naar hem. Even verschijnt er een kleine glimlach op zijn gezicht. 

Na een uur nemen we afscheid. Met opnieuw de afspraak dat zij vaker tot 10 telt en hij in het vervolg na zijn werk eerder thuis zal komen, verlaten ze mijn praktijk.  Ik snel naar de grootgrutter en ben nog net op tijd. 

Net als Robbert op mijn scherm verschijnt, gaat de bel. Als ik open doe, zie ik direct de enorme blauwspar. Mijn hart maakt een sprongetje. Het zal toch niet…

“Verrassing!”

Mijn vader…  G

Deze column is geschreven vanuit een opdracht “maak een fictief verhaal op basis van een waar krantenartikel”. Mijn inspiratie voor dit verhaal haalde ik uit Trouw (9 december 2019). Enige gelijkenis berust louter op toevalligheid;-).

https://www.trouw.nl/leven/te-dik-te-iel-te-groot-te-klein-de-perfecte-kerstboom-vinden-doet-een-aanslag-op-relaties~b530789c/

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *