Corona,  Rouwen en verlies

Kies jij of ik?

“Moeten we uw moeder nog naar de IC overplaatsen?” De zaalarts kijkt me ernstig aan. We staan op de gang, de niet meest voor de hand liggende plaats. Met de gedachte “ach, wat vocht en die is zo weer op de been” stapten we het ziekenhuis binnen nadat mijn moeder die nacht was opgenomen. Een duivels dilemma ligt ineens op mijn bord en ik mag kiezen, ik moet kiezen.

De afgelopen maand was er even sprake dat anderen zouden kiezen. Er werd al gesproken over een leeftijdsgrens van 70. In dat geval had mijn moeder sowieso geen kans gehad. Gelukkig daalt het aantal IC-opnames en de IC-artsen halen opgelucht adem. Nog even niet kiezen, geen selectie aan het bed.

De discussie over selectiecriteria lijkt ook ineens verdwenen. Een die al veel eerder gevoerd had moeten worden. GroenLinks waagde die poging toen Covid-19 nog vooral een Chinees afhaalgerecht leek. En kreeg direct het verwijt “bejaarden als onnodige investeringsfondsen” te zien. Hoe wonderlijk is het overigens dat nu een deel van onze bevolking diezelfde bejaarden wil opofferen voor onze economie. Maar dat terzijde.

In de verpleeghuizen vertrekken ondertussen steeds meer ouderen naar de eeuwige jachtvelden. En zijn er minstens zo veel ziek. Velen mogen niet naar de IC. Een keuze die vaak al bij opname in datzelfde huis wordt gemaakt. Ook ik kreeg bij de opname van mijn vader die vraag. Wat als? Wat dan?

Zeven keer mag of beter gezegd moet ik uiteindelijk besluiten over het leven van mijn ouders. Over hun mogelijk einde. Zeven keer. Ik was er niet op voorbereid, zeker die eerste keer niet. Ons antwoord, want gelukkig was daar mijn broer, zou steeds bepalend zijn. Artsen waren begripvol en lieten soms doorschemeren wat zij vonden. Dat hielp. Maar in the end? Was het uiteindelijk ons besluit, mijn besluit.

En dan die allerlaatste vraag ruim twee jaar geleden. “Zullen we stoppen met behandelen?”. We hebben een keuze, dat wel. Maar in the end? Moeten wij besluiten, moet ik besluiten.

We besluiten. Het leven zal stoppen. Het is goed zo, het is nodig maar pijnlijk. Wij verliezen een mens, een moeder, hoe oud ze ook was, hoe zwaar haar onderliggend lijden ook is.

Het kan zo maar ineens zijn dat je die keuze niet hebt. Dat anderen gaan besluiten. Wie bepaalt dan wat de waarde van een leven is? Een ethisch dilemma, daar kan geen economisch model tegenop.

Het is goed om daar nu over na te denken.
Nu.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *