Geen categorie

Mijn vader is dood

“Daar zijn opa en oma!” roept mijn zoon en wijst op de twee duiven in de tuin. En ik denk aan hoe het allemaal begon.

27 maart 2018, tien over tien in de ochtend. 

Exact drie en een halve maand nadat mijn moeder overleed.

De telefoon gaat en ik hoor “Jullie moeten nu komen, het gaat niet goed met je vader, hij gaat overlijden”. Ik beland direct in dezelfde film maar nu deel II. Zelfde scenario, zelfde acteurs, een andere hoofdrolspeler: mijn vader. 

We worden opgewacht door de verpleeghuisarts. Ze verwacht dat het snel zal gaan. “Wie willen we nog bellen?” Ik bel mijn broer die in de Randstad woont. Vraag hem snel te komen en alle spullen direct mee te nemen, ook voor de uitvaart.  

Mijn lief haalt ondertussen onze kinderen uit school en de andere twee kleinkinderen worden gebeld. Nummer vijf zit in een tentamen dus die houden we nog even onwetend.

De tijd zit tegen. De dood werkt niet mee en laat zich niet sturen. Bij mijn moeder nam hij misschien te veel tijd, nu gaat het erg snel, te snel. 

Ik zit alleen bij mijn vader die stilletjes in zijn bed ligt. Broos en breekbaar. Ik zie het leven langzaam uit hem vloeien. Ik vraag hem te wachten tot iedereen er is. Spreek in gedachten naar hem uit wat ik nog wil zeggen, wat ik nog moet zeggen. Ik weet ook dat mijn moeder hem daarboven nodig heeft. Het is zijn tijd, wat wij daar ook van vinden. 

Iedereen komt en kan afscheid nemen. Mijn lief weet inmiddels hoe het werkt en zorgt ervoor dat wij over alles beschikken wat we nodig hebben om ook met elkaar tot een goed einde te brengen. Een warme maaltijd, wat te lezen, die ene dikke trui en een stuk chocola. Bizar hoe je al rituelen hebt in dit soort processen. Een laatste kus voor de kinderen. Wanneer ik thuis zal komen, weet ik niet. 

Maar de dood neemt zijn eigen tijd en laat zich niet sturen. Ook dit keer niet. De klok tikt door. Mijn broer en ik blijven achter met mijn vader die gaat vertrekken, die moet vertrekken.

27 maart 2018, tien over tien in de avond. 

Exact drie en een halve maand nadat mijn moeder overleed, sluit mijn vader definitief zijn ogen. 

Die duiven? Die zitten sinds die dag regelmatig in onze tuin. Samen. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *