150 woorden,  Corona,  Dolce Vita,  Verbazing

Mondkapjesfashonista

Voor me loopt een Italiaan met iets om zijn elleboog. Het lijkt een bandage. Als ik dichterbij komt, herken ik het meteen; een mondkapje. Naast hem loopt zijn vrouw, hetzelfde blauwe onding nonchalant om haar pols. Het tegemoetkomende echtpaar heeft ze onder de kin hangen. Hoe meer ik erop let, hoe meer ik er zie. Mondkapjes in alle kleuren en maten.  Die zich overal bevinden behalve daar waar ze horen.

Zelf hebben we er ook mee, 100 maar liefst. Hier zijn ze verplicht in musea, winkels, supermarkten en in restaurants. Aan tafel gelukkig niet, dat eet wat lastig maar zodra je op staat, moet hij op. Na twee dagen continu vissen in mijn tas, snap ik het ineens. Ik pas me direct aan en loop inmiddels ook met een om mijn elleboog. Zet hem geroutineerd op én weer af. Het is een feit, ik ben geïntegreerd. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *