Corona,  Verbazing

Niks normaal

Over 10 minuten is het zo ver. Stil. Geen knal te horen, geen lichtflits te zien. Het doet me denken aan maart. Dat gevoel van verbondenheid. Allemaal thuis in de eigen veilige omgeving, denkend aan hetzelfde. Stil op straat, stil in de wereld. Nou ja, stil? Inmiddels zijn we niet allemaal meer zo verbonden, niet meer zo solidair. Maart 2020. De pauzeknop wordt keihard in gedrukt. Voor de wereld, voor ons land én voor ons gezin. 

Een sirene van een ambulance zwelt aan en neemt dan weer af. Op weg naar het ziekenhuis, hemelsbreed misschien 1,5 kilometer hier vandaan. Het neemt mijn gedachten mee naar de IC waar opnieuw zo gevochten wordt voor levens. Voor elkaar, voor ons. Weer, opnieuw, net als in maart. Alleen klappen we nu niet meer zo. Het individualisme of is het egoïsme is langzaam weer terug aan het komen. Het wordt weer normaal. 

Samen tellen we die laatste seconden af. Een hard knal; manlief opent de champagne, de elfjarige pakt me stevig vast en met Puberella in mijn armen stappen we het nieuwe jaar in. 2021, het moet het jaar worden waarin we Corona verslaan. We weer mogen feesten, reizen, uiteten en waar doodknuffelen gelukkig weer een metafoor zal zijn. Eindelijk weer normaal. 

Ik wil helemaal niet terug naar normaal. Stiekem bevalt het wel. Eindelijk tijd voor elkaar. Niet meer raar aangekeken worden als ik ergens nee op zeg. Nu kan dat tenminste, iets niet willen. Ondanks het grote leed en het grote lijden, was het jaar voor ons niet zo heel slecht. Zeker een raar jaar en er waren dagen dat ik naar de supermarkt vluchtte om even weg te zijn uit ons drukke huis. Er was ook rust, en voor een introvert als ik, een verademing om geen handen meer te hoeven schudden of omhelzingen te ontwijken. Gesprekken te moeten voeren in grote onbekende gezelschappen. En dan uren nodig hebben om bij te komen. 

Ik wil niet terug naar normaal.

Ik wil Henk van financiën niet het allerbeste moeten wensen op die nieuwjaarsreceptie. In een bomvolle trein moeten zitten met mensen die alleen maar op hun telefoon kijken. De knoflookadem van iemand in mijn nek voelen en ruiken als ik bij de kassa sta. De felle debatten op social media moeten lezen tussen de “schaapjes” en “de wappies” laat staan al die 17 miljoen virologen horen zeggen hoe het anders moet.  

Ik wil niemand meer “ja” horen zeggen en ze vervolgens “nee” zien doen. Of voor 11 euro naar Barcelona kunnen vliegen. Afzeggers op je verjaardag omdat het zo druk is. Ik wil geen half uur op een tosti moeten wachten op het Vrijthof en dan een lauwe boterham met daarop een berg sla met een klap voorgezet krijgen en 9,50 euro moeten afrekenen. Of pijnboompitten en rucola op mijn bevroren carpaccio. Dat en nog zo veel meer. 

Zo normaal was het niet dat daklozen op straat leven, dossiers kunnen verdwijnen en je kleur bepaalt of je een fraudeur bent als je een toeslag aanvraagt. 

2021 moet het worden. Het jaar waarin we Corona verslaan. En alles weer normaal wordt.

Normaal, dat is nu net het probleem. 

Ik wil niet terug naar normaal. Ik wil niet terug naar dát normaal. Ik blijf gewoon nog even in Coronastand. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *