Benedict Wells Becks laatste zomer

“Becks laatste zomer” van Benedict Wells krijg ik in mijn handen gedrukt van mijn tijdelijke buurvrouw: “Hier, dat schijnt erg leuk te zijn.” Ze hoorde dat ik op zoek was naar een nieuw boek. Ik begin te lezen en inderdaad bij bladzijde 3 denk ik al: “dat leest lekker” en dat blijft ook zo. De Duitse auteur Wells, pas 35, brak door met “ Het einde van de eenzaamheid” in 2016. Dat had ik gemist overigens. Dit boek schreef hij juist al in 2008 en is daarmee zijn debuut. Leuk detail is dat het oorspronkelijke manuscript meer dan 1000 pagina’s bevatte en dat er dus heel wat “darlings gekilld” zijn. Het lot van elke auteur: schrijven is schrappen. 

Het verhaal, lees gerust door, ik doe niet aan spoilers dus geen alert nodig. Robert Beck is muzikant maar breekt niet door en wordt uit zijn band gezet. Vervalt daarmee in het leven van muziekdocent en leraar Duits op een middelbare school. Net als hij helemaal begint te verstoffen ontmoet hij Rauli Kantas, een nog niet ontdekt talent en een van zijn leerlingen. Robert ziet zijn kans en wil de jongen en daarmee hemzelf groot maken. Die zomer is zijn kans. Allerei soms bizarre gebeurtenissen doen zich voor tot en met een reis naar Istanbul. 

Als bijna veertiger worstelt Beck met (herkenbare) dilemma’s van het ouder worden en niet doen wat je echt wil. Tel daarbij bindingsangst, problemen met zijn vader en moeder op en de kans om nog een keer te scoren, dan biedt dit voldoende stof voor een lekker ietwat melancholisch verhaal. 

Het verhaal wordt vanuit de hoofdpersoon Beck verteld, wel vanuit de derde persoon. Het boek is ingedeeld als een muziekstuk en Bob Dylan komt veelvuldig terug. Of hij hem ook echt ontmoet, werd me niet geheel duidelijk maar er zit een passage in dat het zou kunnen. Ineens komt er een ik-persoon in het verhaal en dat maakt het wel afwisselend. Dit wordt overigens niet heel goed uitgewerkt net als het Dylan verhaal. Er zijn wat meer open eindjes die volgens mij zijn ontstaan door het schrappen van stukken en niet zo zeer door het bewust open willen laten. Dat is niet storend overigens. Andere details zijn juist weer briljant aan elkaar gekoppeld. Beck heeft trouwens een hekel aan Dylan, zijn vader adoreerde hem juist, symboliek van de vader-zoon relatie? 

Leuk verhaal, kortere hoofdstukken dus leest lekker en de afwisseling houdt het verhaal interessant. Je weet lang niet hoe het gaat aflopen. En het loopt echt anders af dan je denk. 

Prachtige uitspraak van de vreemdeling (Dylan?) tegen Beck: 
”Je bent hier omdat je geen beslissingen neemt. En dat is verkeerd. Als jij geen beslissingen neemt, neemt het leven die voor je. En het leven neemt vaak slechte beslissingen want zwakte en aarzeling worden altijd afgestraft. De wereld is voor dapperen gemaakt , de rest drijft maar wat en de meesten gaan kopje onder. De vraag is dus: kun je goed zwemmen want dat moet je wel kunnen als je geen beslissingen wilt nemen.” 

Amen zou ik zeggen.  Direct lezen?

#boekentip #leestip #beckslaatstezomer #beslissen #benedictwells

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *