Corona,  Verbazing

Slechts twee kandidaten, wie wint het bed?

Ooit “mocht” ik mee beslissen of een plek op de IC nog wel zinvol was voor mijn moeder. Ooit besloot ik mee om het medisch ingrijpen voor zowel mijn moeder als mijn vader te staken. Met het einde van hun leven tot gevolg. Zware besluiten en ik kan niet anders zeggen dan dat de artsen dit proces zorgvuldig, professioneel én betrokken met ons doorliepen. Ja, mijn ouders waren ziek, er was zelfs onderliggend lijden én ze waren op leeftijd. Maar het was ook mijn moeder en daarna mijn vader die ik kwijt was. Het bed was er wel maar het was niet meer nodig.

Artsen maken deze keuzes vaker. Dat is niet nieuw. Voor de familie is dat een zwaar en emotioneel proces; voor de arts uiteraard ook. Opgeleid om te genezen, los moeten laten omdat je niets meer kunt. Dat op zich is niet nieuw, wel het gegeven dat er geen bed meer is. Het zwart scenario is namelijk in aantocht. Vreemde term overigens. Ik zou het liever “inktzwart” of “code rood” noemen, maar terug naar de kern.

Het is bijna begonnen die laatste ronde waarin twee deelnemers dingen om de hoofdprijs: een geheel verzorgd verblijf op de IC. Gelukkig is daar inmiddels een protocol. Afgewogen, overwogen en besproken met alle relevante partijen uit het veld. Heldere criteria en duidelijke fases zodat de arts in Den Helder hetzelfde zal doen als hier bij ons Maastricht. Gelukkig maakt het niet uit waar je geboren bent bij wijze van spreken.

Alleen over die allerlaatste fase, die allerlaatste ronde is er discussie. Als er geen keuze meer gemaakt kan worden op medische criteria. Nog maar een bed en twee kandidaten. Hetzelfde medische profiel, een ander geboortejaar. Wordt het een selectie op leeftijd of gaan we loten?

Beslist een simpel kwartje dadelijk over je lot?

Als het aan de artsen ligt niet. Die gaan liever voor leeftijd; het kabinet kiest voor een kwartje. Dat verbaast me nou weer niets trouwens.

Gelukkig is daar de burger die het vanaf de bank uiteraard prima weet. Iedereen praat weer mee en vindt er wat van. Ook aan de tafels op tv. Huub Stapel, zelf 66, geeft zijn bed direct aan zijn zoon. Mijn schoonmoeder van 94 zou dat overigens ook doen. De vraag wat hij zou doen als die jongere niet zijn zoon was, ontweek hij behendig. De ethica aan die zelfde tafel vond het kwartje beter te verteren; makkelijker uit te leggen aan nabestaanden van de 61-jarige die het verliest van een 59e lentes tellende concurrent. En onze nationale held Gommers bleef maar herhalen dat de kans dat ze moeten kiezen toch erg klein is, maar ja. Stel dat.

Ik weet het eigenlijk niet. Wat ik hier van vind. Wat ik zou doen, stel dat. Dat het een duivels dilemma is, is mij helder. En ik voel intens mee met Gommers die dit weer moet bespreken en bepleiten.

Vooruit, laten we dan de bank maar eens raadplegen. Onze 17 miljoen virologen en epidemiologen vinden hier vast wat van. Doet u met me mee?

Stel dat u moet kiezen…tussen een 20-jarige en iemand van 80?

Makkelijk he? Vooruit, we maken het wat uitdagender.

Een 20-jarige die twee dagen heeft gefeest en geraved en iemand van 71 die het virus cadeau kreeg via haar thuiszorgmedewerker?

Ja, zegt u het maar? Dat is al wat moeilijker.

Of… Een 25-jarige, single, net klaar met studeren en een 52-jarige met drie opgroeiende kinderen die net weduwnaar is geworden?

Een 25-jarige en een 69-jarige waarbij laatstgenoemde toevallig de man van uw zus is?

Of wordt het die 39-jarige of die 43-jarige die ook nog minister is van Volksgezondheid?

Makkelijk toch?

U weet het vast wel. Ik geef een kwartje voor uw gedachten en ben ondertussen blij dat ik niet Diederik Gommers heet.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *