Splinter Chabot Confettiregen

Tijdens de boekenweek kocht ik “Confettieregen” van Splinter Chabot. Ja de zoon van…  (Zijn boek las ik later pas..) Pas dit weekend had ik tijd het te lezen en direct in een keer uit. Met tranen in mijn ogen en een knoop in mijn maag. Dat dit nog kan in deze tijd. 

Splinter, koosnaam Wobie, groeit op in, in mijn ogen, het allerliefste❤️gezin van Nederland. Met ouders en broers die onvoorwaardelijk van hem houden en hem stimuleren om vooral te zijn wie hij is. Wobie zelf lukt dat de eerste jaren ook totdat de buitenwereld langzaam binnenkomt. En hij zich ineens anders gaat voelen. Hij worstelt steeds meer met zijn gevoelens en begint zich af te zonderen, ook van zijn familie. Of misschien wel juist van zijn familie. In drie delen passeert zijn jeugd en lees je zijn strijd vooral met zichzelf en zijn gedachten. Bang om anders te zijn, anderen teleur te stellen. “Ik wil niet zo zijn” verzucht hij. De signalen die zij keer op keer af geven dat hij prima is, ziet hij niet, hoort hij niet. Het lukt hem niet met ze te praten. Bijna gaat hij zelfs over tot een wanhoopsdaad. Een bankje en een optreden van Marc Marie Huijbregts bij De Wereld Draait Door voorkomen dat. En het wordt ook echt beter. 

Dit fragment kwam rechtstreeks binnen als een mokerslag 🔨:
“Ik ga het aan mijn ouders vertellen, tijdens kerstavond, dat ik iemand ontmoet heb, en dat dat een jongen is. Ik vind dat ik niet uit de kast hoef te komen, dat ik moet zeggen ‘ik bén homo’, want dat ben ik niet, ik bén Wobie, en Wobie valt misschien op mannen. Dat ga ik ze vertellen. Ik heb mijn broers ook nooit horen zeggen dat ze hetero zijn, ik heb ze wel horen zeggen dat ze een leuk meisje hebben ontmoet.”

En zo is het: waarom zou je dat eigenlijk moeten benoemen ? Zullen we “het” gewoon eens normaal gaan vinden zoals het ook is? Mijn kinderen verwonderen zich er altijd al over, “hoezo mama? Het is toch gewoon?”. Ik ben het roerend met ze eens. Helaas is dat nog niet overal zo. Als moeder breekt je hart als je dit boek leest. En kan ik alleen maar hopen dat mijn kinderen me als dat nodig is en over wat dan ook, in vertrouwen durven nemen. 

Confettiregen is een prachtig boek over jezelf worden en tussen de regels door, al hoewel Splinter dat doel waarschijnlijk niet had, ook een kleine aanklacht tegen het onderwijs. Hoe leerkrachten niet om kunnen gaan met zijn leerstijl, zijn aandachtspanne en zijn “anders” zijn. Gelukkig zijn er ook goede voorbeelden van leerkrachten die hem wel helpen . Daarnaast is het boek gewoon ook een ode aan moederschap en het gezin! 

Een must voor iedereen en in het bijzonder voor opgroeiende jonge mensen, ouders, broers en zussen en leerkrachten. Eigenlijk voor iedereen want we hebben nog wat te doen.  Zullen we dat ook gewoon DOEN? 

Confettiregen van Splinter Chabot verscheen in maart 2020 bij Spectrum (344 pagina’s) en te bestellen hier. Het interview bij De Wereld Draait Door is ook aan te raden.

#boekentip #confettiregen #jezelfzijn #splinterchabot

De recensie van “Mijn vaders hand” van vader Bart Chabot lezen? Klik hier.