Dolce Vita,  Verbazing

Tolpoortdiva

Italiaanse tolwegen. Massa’s auto’s komen samen om zich via een poortje of acht de tolweg op te wurmen of juist te verlaten. Meestal zijn er twee dicht en werkt er zeker een niet. Een gekrioel is het. Ook wij moeten er een aantal keren door heen op weg naar “Dolce Vita”.  

Bij de eerste tolpoort gaat het al mis. Bij de tolpoort naast ons lijkt het er op dat de creditcard van de twee motorrijders door het apparaat is ingeslikt. Niemand kan er meer door.  Toeristen kijken vertwijfeld, carvanbestuurders raken in paniek. Rijd maar eens achteruit met je Kip. Bij de Italianen zelf loopt het temperament direct op. Ze  rijden vol gas achteruit en sluiten ergens anders aan. Wat zeg ik, kruipen ergens anders voor. In onze rij is het al niet veel beter. Deze automaat wil geen briefgeld meer. Na vijftien jaar kennen wij de klappen van de zweep. En kunnen we de, overigens Italiaanse bestuurder voor ons helpen met ons kleingeld. Op naar de volgende tolpoort.

Ook daar moeten we van rijbaan wisselen. Een lichtblauwe Fiat met daarin een Italiaanse jongedame met donkerbruin lang haar en een gezicht op onweer manoeuvreert haar auto nog net voor die van ons in de lange rij. Al wachtend zien we dat de onderste automaat waar de kaartjes uit komen helemaal niet werkt. Chauffeur na chauffeur stapt uit om de bovenste automaat te bedienen voor de felbegeerde uitrijkaart.  

De Fiat is eindelijk aan de beurt en slaat op de onderste rode knop. Er gebeurt niets. Natuurlijk niet. De zeven auto’s voor ons kregen ook geen kaartje.  De Diva heeft haar auto echter zowat tegen de automaat geparkeerd dus al vloekend klimt ze uit haar raam om de bovenste knop nog eens een fikse ram te geven. Dit keer wel met resultaat: ze grist haar kaartje eruit en luid foeterend scheurt ze weg. 

Piano piano staat vast niet in haar woordenboek.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *