Alledaagse dingen,  Dolce Vita,  Geen categorie,  Verbazing

Torino: stad van Juventus én de lijkwade van Jezus Christus

Al maanden praat zoonlief over niets anders meer dan voetbal, Juventus en Christiano Ronaldo. Naast een wielerfundamentalist heb ik ineens een Juvefundamentalist in huis. We beloven hem het Allianz Stadium te bezoeken. Zoonlief is zo zenuwachtig dat hij de avond ervoor bijna moet overgeven. We staan om 10.30u bij het stadion. En wij niet alleen. De rij is lang vol fans. Veel Nederlanders en heel veel mensen in een shirt van “Juve”. 

Dan blijken de tickets voor de tour door het stadion op te zijn. We kunnen pas vanaf 16u weer terecht.  We besluiten nu het museum te bezoeken, dan snel naar het centrum en dan terug. Het museum is zelfs voor mij indrukwekkend: je ziet, leest en hoort de overwinningen van Juve. Het doet mij wel wat. Zoonlief ratelt als een wandelende Juve-pedia aan een stuk door. Hoe weet hij dat toch allemaal? 

We lopen de ruimte in met alle bekers. Volwassen mannen in Juve-shirts laten zich uitgebreid fotograferen bij De Cup.  Dan komen we aan bij de laatste ruimte: een ronde ruimte, kunstgras op de vloer en iedereen gaat zitten. Een flitsende presentatie start: alle belangrijke momenten komen aan de buurt tot en met de laatste overwinning. Vanuit mijn ooghoek zie ik een man zijn ogen droogwrijven… Zo diep als deze adoratie van “zijn club” zit. Indrukwekkend. 

Zoonlief mag dan een shirt uitzoeken. 10,5 jaar heb ik het weten tegen te houden. Zijn gezicht straalt als hij het aantrekt. Dan nog een nummer op, uiteraard 7. En een naam. Geen Ronaldo maar Van Gemert, ambitie heeft hij. Alleen is de T op dus het wordt Jesse. 

Snel naar het centrum. We bezoeken de kathedraal met de “Sindone” zoals dat heet. Iets minder mensen dan bij Juve maar ik zie wel eenzelfde adoratie in de ogen. De lijkwade is slechts beperkt te zien, eens in de zoveel jaar maar. Wel zie je de kist waarin de lijkwade bewaard wordt. Ik neem plaats op een kerkbank en staar naar deze tombe. Mij raakt het enorm daar te zijn. Het idee dat je zo dicht bij iets zit dat van Christus geweest kan zijn. Indrukwekkend.  

Terug naar het stadion voor de tour. We krijgen een rondleiding door stadion én door de kleedkamers. Die overigens verrassend eenvoudig zijn. Als de gids aanwijst welke stoel van Ronaldo is, voel je de spanning bij de groep toenemen. Ik moet er om lachen en tegelijkertijd denk ik “en weer zo dichtbij…”. 

Tijd om naar huis te gaan. De contrasten zijn vandaag enorm en ook weer niet. Zoals velen CR adoreren wijkt dat niet veel af van de verering van JC. 

En zoonlief? Die is vandaag de gelukkigste jongen op aarde.  

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *