Geen categorie,  Inspiratie,  Verbazing

Vrouwen en mannen zijn niet gelijk

Dit jaar ontvangen voor het eerst alle zeventienjarige meisjes een brief dat ze dienstplichtig zijn. Als het nodig is, zullen zij met onze mannen het land verdedigen. En zo hoort het ook. Gelijke rechte, gelijke plichten. 

Toen ik achttien werd, kreeg ik, ook een brief. Van de burgemeester. Lichting “1972” kreeg als eerste groep meisjes de boodschap dat ze niet meer moesten rekenen op het inkomen van hun eventuele toekomstige echtgenoot. En het advies dus te gaan studeren. Nu was ik dat toch al van plan, brief of geen brief.  

Voor mij de normaalste zaak van de wereld. Je eigen inkomen verdienen. Manlief en ik werken al vijftien jaar samen. We werken én verdienen evenveel, alleen krijg ik daar steeds vragen over. Vooral van vrouwen. 

“Hoeveel uren werk jij?”,“Hoe doe je dat met de kinderen?”. Nog erger: “Wat doe jij dan binnen jullie bedrijf?” Hetzelfde als mijn man misschien?  Manlief krijgt die vragen nooit. 

Een vrouwelijke belastinginspecteur maakte het wel heel bont. Deze dame trok in twijfel of ik in 2005 evenveel had gewerkt als mijn man omdat ik tussendoor een kind had gebaard. Terwijl ik tijdens mijn weeënstorm nog zelfs de Btw-aangifte deed. 

Anno 2019 is het niet veel beter. Veel vrouwen verdienen nog steeds niet hetzelfde als mannen of bekleden te weinig topfuncties. Of worden teruggeduwd in de rol van broedmachine door idiote politici. 

Nu pleit ik zeker niet voor genderneutrale kleding, je okselhaar laten staan of gedeelde toiletten. Ik moet er niet aan denken. Een vrouw is een vrouw en een man is een man. We zijn niet gelijk, wel gelijkwaardig.  Een vrouwenquota binnen bedrijven? Ik weet het niet. Uiteindelijk zou vooral kwaliteit de doorslag moeten geven. 

Maar beginnen we niet ook al verkeerd? Onze baby’s in traditioneel roze of blauw. We lezen ze al vanaf hun geboorte voor: “Mama Pluis staat achter het fornuis”. De moeders van Jip en Janneke poetsen en vader Beer gaat op jacht. Tegen de tijd dat onze spruiten zelf kunnen lezen in de boeken die een minder traditioneel beeld geven, dan zijn ze al ver-programmeerd. 

Maar er is ook goed nieuws. De Oranje Leeuwinnen. De KNVB spreekt al over gelijke salarissen en vrouwenvoetbal komt om. Nu nog gemengd spelen. De komst van een Prinses Carnaval in Maastricht zal nog wel even duren. Nu ben ik daar dan weer niet rouwig om, een beetje traditie mag best blijven.  En blijf vooral de deuren voor ons openen, wij vrouwen houden daar echt van.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *