Alledaagse dingen,  Verbazing

Wielrenfundamentalistenvrouw

Verborgen leed is het. Getrouwd zijn met een wielrenfan. Een nog onderschat probleem in onze samenleving. Veelal vrouwen en een enkele man wiens leven bestaat uit wachten op of het faciliteren van de wielrenner. 

Want is de wielrenner niet zelf buiten aan het fietsen, dan kijkt hij een of andere koers of poetst hij zijn fiets. Terwijl wij lijdzaam wachten. Of hun kleding wassen, kilo’s pasta koken en zien hoe de armen en de benen van de wielrennen vooral bruiner worden terwijl de rest van het lijf spierwit blijft. Kijken we ’s avonds aan tegen een zonnenbrilafdruk en een verbrande neus. Als we geluk hebben, blijven ze van onze scheermesjes af. Alsof die paar haren op hun benen hun snelheid zouden vergroten. 

Wielrenfundamentalisten zijn het. Besmet met een hardnekkig virus waarvoor ik blijkbaar immuun ben. Na 16 jaar samenwonen met een patiënt snap ik het nog steeds niet. Ze gaan ver, heel ver. 

Onze goede vriend B. bijvoorbeeld. Traint al maanden, valt 14 kilo af en drinkt geen druppel alcohol meer als voorbereiding op de tocht der tochten. Kan vanwege onvoorziene sneeuwval amper fietsen maar de blik in zijn ogen als hij vertelt over die ene afdaling van 14 kilometer. 

Ik zei het al: ik ben immuun. 

Dan manlief. Als hij maar een kwart van de aandacht waarmee hij zijn fiets poetst aan mij gaf. Of een tiende van zijn wielerbudget. 

Het kost nogal wat. Rond ons trouwen wilde manlief een nieuwe fiets. Je bent jong, verliefd en gunt de man het allerbeste. Ik had beter moeten weten. Man toog naar Jean Habets, professioneel wielerfundamentalist. Passie en kwaliteit demarreerden gelijk en lieten ons vooraf afgesproken budget ver achter zich. Een Gios moest het worden, een van de laatste verkrijgbare frames. Schaarste maakt hebberig. Daarnaast wordt alles aangeschaft wat nog meer nodig is, uiteraard in bijpassende kleuren. En dan zeggen ze iets van vrouwen, schoenen en tassen…..

Die Gios gaat elk jaar mee op vakantie. Fundamentalisten nemen geen vrij. 

Ziet u deze zomer een vrouw alleen aan het zwembad? Grote kans dat haar zonnebril haar lijden verbergt. 

Maak eens een praatje met haar, ze zal u dankbaar zijn. 

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *