Alledaagse dingen,  Verbazing

Witlokje weet wat echt telt

Er waren eens, niet zo heel lang geleden, niet zo heel ver hier vandaan, drie wonderkinderen: Krullenbol, Wonderboy en het kleine meisje Witlokje. Met haren wit als ijs, ogen felblauw als de oceaan en het talent om messcherpe debatten te voeren afgewisseld door fluweelzachte dialogen. Toch kreeg ze de bijnaam “ijskoningin” en vroeg men zich vaak af of ze wel een echt meisje was. Het maakte Witlokje droevig. 

Witlokje was net als Krullenbol en Wonderboy, verhalenverteller in Publicia. Een bijzonder en oud land waarin iedereen wist wat hij moest doen, voor wie en wanneer en waarin de onderdanen goed maar gelijk werden beloond. Zolang die beloning maar niet hoger was dan die voor de koning. Witlokje accepteerde haar lot. De twee kwajongens waren slimmer en verzonnen een list zodat ze extra goudstukken konden verdienen. Iedereen in het land wist dat en ook de koning kneep een oogje toe. Voor Witlokje was hij strenger en hij liet haar zich keer op keer opnieuw bewijzen.  

Het meisje werkte heel hard en avond aan avond bleef ze verhalen vertellen. Ze werd geroemd om haar gesprekken maar verguisd om haar ijzige uitstraling en vlijmscherpe tong. 

En waar Krullenbol zijn bed deelde met meer dan 200 vrouwen en Wonderboy al jarenlang gelukkig getrouwd was, lukt het Witlokje ook nog niet om de man van haar hart te vinden. Haar relatie met de kroonprins van Justitia verliep stormachtig en de vonk tussen haar en de springerige Dierenfluisteraar, doofde al snel.  

“Zal ik dan ooit mijn prins vinden?” snikte Witlokje iedere avond als ze alleen in haar koude bedje stapte. 

Tot ze op een mooie dag de prins van haar leven ontmoette en vrij snel daarna kwam hun zoon ter wereld. Witlokje schudde haar haren los, accepteerde haar extra gewicht en liet steeds vaker haar emoties zien tijdens haar verhalen. Het publiek begon haar langzaam te omarmen en het geluk lachte haar eindelijk toe. 

Tot het noodlot toesloeg. 

De koning kondigde aan dat alle wonderkinderen voortaan nog maar 196 goudstukken zouden krijgen, zelfs de twee jongens. Iedereen sprak er schande van. Heks Angelina deed haar voorspelling: Als hij bij zijn besluit zou blijven, zouden de drie wonderkinderen verdwijnen, het meisje als eerste. Het brak het hart van de Koning maar hij wist niet wat te doen.  

Ondertussen was er tussen de buurlanden Commercia en Talpina een oorlog gaande. De Vorst van Commercia zag met lede ogen hoe zijn sterrenstal leeg werd geplukt. Hij beraamde daarom een vreselijk plan en droeg zijn hofdame op Witlokje te gaan halen en een voorstel te doen. 

Witlokje kon dit aanbod niet weigeren. Een nieuwe tafel, roze muren, heel veel goudstukken en als klap op de vuurpijl: geen boodschappen doen tijdens haar verhalen. Witlokje nam een dapper en moedig besluit. Ze ging en liet met felroze lippenstift een boodschap achter op de spiegel voor de kwajongens: “Dit keer win ik!”. 

Het eerste optreden van Witlokje was een daverend succes! Zelfs de inwoners van Publicia kwamen kijken en ook Heks Angelina was positief. Dat was nog nooit vertoond. De nieuwsbrengers schreeuwden “Het einde van Publicia is in zicht” en over de tien nieuwe verhalenvertellers die de Koning had klaar staan, waren ze ook unaniem: “Kansloos, kleuters zijn het!”. Krullenbol zag de bui al hangen en kondigde zijn vertrek aan. Wonderboy zweeg maar al snel doken verhalen op dat hij patatten ging bakken bij de zuiderburen. 

Alleen..

De tien kleuters deden het beter dan verwacht. Keer op keer wisten ze Witlokje te overtreffen met hun verhalen, hun kijkers en hun soms stuntelige opmerkingen. In Talpina ging het overigens nog veel slechter.  De daar binnengehaalde prinsessen bleken heksen te zijn. 

En Witlokje? 

Die was elke avond op tijd thuis, gaf haar zoon de fles, haar prins een warme kus en wist “en dit is wat echt telt”. 

Ze leefde nog lang en gelukkig…

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *